Mijn comeback race

Op 23 december 2023 werd ik aangereden tijdens de halve marathon van de Linschoten. Een ongeluk dat in een paar seconden gebeurde, maar heel mijn jaar op z’n kop zette. Al mijn plannen werden letterlijk en figuurlijk omver gereden. Sindsdien heb ik heel hard gewerkt aan mijn herstel. Als runningtherapeut was ik ervan overtuigd dat ik – zodra het fysiek weer kon – hardlopen wilde inzetten als onderdeel van mijn revalidatie. De afgelopen maanden heb ik langzaam opgebouwd en er naar toegewerkt om mijn comeback te maken. Het leek mij een enorm helend en empowering om een jaar later weer aan de start van deze loop te kunnen verschijnen. Het werd een emotionele en uitdagende maar ook hartverwarmende dag!

Op 21 december 2024 was het zover! Naarmate de ochtend vorderde had ik steeds meer last van zenuwen. Ik vond het erg spannend weer terug te keren naar de plek van het ongeluk. Gelukkig had ik me daar wel goed op voorbereid door een maand geleden samen met mijn vriend Davy de plek al een keer te bezoeken. Daardoor wist ik wat ik kon verwachten. En ik had me voorgenomen dat alle emoties die tijdens de race naar boven zouden komen er ook gewoon mochten zijn die dag.

Ik was ook zenuwachtig over hoe het zou zijn om mee te doen aan een grootschalig evenement waar het waarschijnlijk heel druk en lawaaiig zou zijn. Door de aanrijding liep ik NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel) op en ik raak nog steeds snel overprikkeld, vooral door hard geluid en drukke plekken. Maar gewapend met oordoppen in mijn zak en met Davy en mijn lieve vriendin Elsa – die vorig jaar naast mij rende toen de auto mij schepte – als twee bodyguards aan mijn zijde, durfde ik de uitdaging aan.

Het was een gekke gewaarwording om in Woerden bij de parkeerplaats en de pendelbussen naar Linschoten aan te komen. Een jaar lang kon ik me niets van de dag van het ongeluk herinneren. En ineens kwam er een flard van een herinnering terug aan die ochtend in 2023, toen ik met Elsa daar aan kwam rijden en de auto daar parkeerde op het industrie terrein. “Dit kan ik me herinneren! Hier zijn we vorig jaar ook geweest!” riep ik vol ongeloof uit, terwijl Davy de auto parkeerde. Toevallig bijna precies op dezelfde plek als toen.

Het vervoer naar de startlocatie van de race was super goed geregeld. Binnen een mum van tijd zaten we in de pendelbus en waren we onderweg. De drukte en het geluidsniveau in de bus waren wel even lastig voor me. Gelukkig kon ik mijn oordoppen snel uit mijn jaszak vissen en meeliftend op het enthousiasme van de opgewerkte hardlopers en supporters voelde ik ook mijn eigen enthousiasme groeien. Eerste obstakel succesvol genomen!

We waren door de organisatie uitgenodigd iets eerder te komen zodat we elkaar voor de start van de halve marathon nog even konden zien en spreken. We werden enorm warm welkom geheten. Het was fijn om evenementleider Evert, die ik toen ik in het ziekenhuis lag kort heb gesproken en die sindsdien steeds per whatsapp betrokken bleef informeren naar mijn herstel, in levende lijve te ontmoeten. Elsa en ik werden in de watten gelegd en kregen een Linschotenloop kerstpakket en een t-shirt van het 45-jarige jubileum van de loop. We kregen een rustige plek om te zitten en ons om te kleden en dat hielp om – ondanks alle zenuwen en emoties – goed aan de race te beginnen. 

Na de gebruikelijke selfies aan de start, gingen we onder een grijze hemel van start. Algauw liepen we langs het pittoreske deel van het dorp Linschoten met oude historische panden en verzakte huizen langs het water en vele bruggetjes. En naderden we rap de plek van het ongeluk, die rond de 2,5km van de start van het parcours lag.

Met een knoop in onze maag renden Elsa en ik hand in hand voorbij de rotode naar de beruchte parkeerplaats, vanwaar de dader op ons in was gereden. We zijn daar gestopt en hebben daar de tijd genomen. Tranen kwamen algauw naar boven. Gelukkig stond mijn lieve vriend Koen ons in de stromende regen op te wachten. Dat was hartverwarmend! Fijn om daar met elkaar stil te staan bij wat het ongeluk met ons heeft gedaan en wat het voor ons heeft betekent. Het was ook troostend en geruststellend om de bus van de Linschotenloop op de uitrit van de parkeerplaats te zien staan. Daar kon nu in elk geval niemand meer langs!

Na stevige omhelzingen met Koen, Elsa en Davy, heb ik mijn tranen afgedroogd en ben ik gaan staan op de plek waar ik destijds op de grond heb gelegen. Ik probeerde me daar te ontdoen van de last die sinds het ongeluk op mijn schouders drukte door me in te beelden dat ik alle ellende, al het verdriet, alle pijn en de frustratie over wat er is gebeurd daar uit mijn lichaam de grond in liet stromen. Dat voelde echt als een ontlading. Gesterkt en lichter vervolgden we daarna onze weg om deze plek letterlijk en figuurlijk achter ons te laten.

Daarbij passeerden we direct de boerderij van de familie die mij vlak na het ongeluk te hulp was geschoten met dekens en die mij toen ik in het ziekenhuis lag heeft geholpen aan beeldmateriaal van vlak na het ongeluk. Davy en ik hadden de familie al opgezocht toen we naar de plek van het ongeluk terug waren gegaan. Het was toen heel fijn geweest om met hen te kunnen praten over wat zij hadden zien gebeuren. Bijzonder om hen nu langs de kant te zien staan en een runners high five te kunnen geven!

Al grappend dat we nog nooit zo ver waren gekomen in deze race en dat alle kilometers na dit punt winst waren, vervolgden we onze weg. We renden uiteraard niet met het doel om een goede tijd neer te zetten, maar dankzij Davy als pacer liepen we toch op een voor Elsa en mij uitdagend tempo. Het was best pittig om dat vol te houden door de harde wind en regen. “Holland waterland”, ging het door mijn hoofd terwijl we plassen op de weg probeerden te ontwijken en over dijken langs sloten en kanalen en zompige weilanden renden. Af en toe passeerden we fraaie dorpjes in kerstsfeer, waar supporters ons langs de kant aanmoedigden. Ik maakte dankbaar gebruik van het fruit dat we onderweg aangeboden kregen: ik had de energie hard nodig!

Ik was opgelucht toen we de 18km passeerden. Doordat mijn belastbaarheid sinds het ongeluk nog steeds beperkt is en ik de afgelopen periode heel druk bezig ben geweest met allerlei administratief geregel en gedoe als gevolg van het ongeluk, had ik niet zo vaak getraind als ik had gewild voor deze halve marathon. Ik had weinig lange afstandstrainingen gedaan, maar wel één keer 18km gerend om te testen of ik mee kon doen in Linschoten. Dus ik dacht dat ik de rest van de loop wel op wilskracht zou moeten kunnen uitlopen. Ik had tijdens mijn testloopje echter niet aan één stuk door gerend en was onderweg regelmatig gestopt om een foto te maken van het strand en de zee en maan boven de duinen. Ik liep toen ook onder veel zachtere weersomstandigheden. Dat verschil voelde ik wel. De laatste kilometers van deze halve marathon kreeg ik last van kramp in mijn voet die vervolgens omhoog kroop naar mijn kuiten.  

Zo’n 600 meter voor de finish had ik het even heel zwaar. Mijn hartslag ging omhoog en ondanks dat we weer in het dorp Linschoten waren aangekomen en het einde van de race nabij was, leek ik geen lichamelijke reserves meer te kunnen aanwenden om te versnellen. Totdat… we de laatste bocht om gingen en ik eindelijk de finishboog zag!

Alle emoties van het afgelopen jaar én de behoefte om het achter me te laten en weer vooruit te kijken, gaven me de energie om toch nog een eindsprint in te zetten en met een sprong en een fist pump over de finishlijn te gaan!

Hoe fijn was het om daarna in de armen van mijn moeder te kunnen vallen die ons aan de finish in de regen en kou stond op te wachten. Mijn moeder is er zo voor mij geweest het afgelopen jaar. Toen ik in het ziekenhuis lag is ze al die tijd bij mij gebleven en nadat ik uit het ziekenhuis werd ontslagen kon ik bij haar thuis verblijven, omdat het door mijn letsel voor mij onmogelijk was om naar mijn eigen huis en gezin te gaan. Herinneringen aan al die momenten schoten door mijn hoofd toen ik rillend van de uitputting en de kou mijn moeders warme omhelzing voelde.

Met klapperende tanden en ondanks mijn pijnlijke kuitspieren maakte ik toch nog even tijd om mijn medaille te laten graveren. Als er ooit een bijzondere medaille was, was het deze wel! Het motto van Run with Marjolein is: “Run. Breathe. Discover.” Ik liet deze variatie op dat thema op de medaille graveren: “Run. Breathe. Recover. And repeat.” Helaas een paar kleine typo’s op de medaille, maar een kniesoor die daar om geeft.

Daarna nog met z’n drieën een finishers foto gemaakt. En toen snel droge kleren aan. Binnen kregen we van de organisatie nog een kerstcake cadeau. De kramp in mijn kuiten verhevigde zich en gelukkig kon Davy zich even over mij ontfermen. Ik was erg blij dat we daarna in de sporthal nog even terecht konden voor een massage van de vrijwillige fysio’s. Dankzij die massage was ik weer snel op de been.

Ik ben zo ontzettend blij dat ik het erop gewaagd heb om een jaar na het ongeluk weer mee te doen aan de Linschotenloop. Deze dag staat in schril contrast met het beladen afgelopen jaar. Ik kijk terug op een hele betekenisvolle, symbolische en uitdagende, maar bovenal een hartverwarmende dag. Veel dank aan iedereen die daar een bijdrage aan heeft geleverd!

Ik wens iedereen hele fijne feestdagen. Op naar een gezond, liefdevol en sportief nieuw jaar!